Omdat we worden gevormd door onze opvoeding, ervaringen, overtuigingen, gedachten, etc. zijn we vaak ver af van wie we werkelijk zijn. We leven dan niet wie we werkelijk zijn, maar wie we denken dat we zijn.

In de natuur word je op een aantal vlakken bewust en onbewust gestimuleerd. Allereerst zijn er de zintuigen die maximaal gebruikt en geprikkeld worden. De geluiden, de kleuren, de geuren, de wind.. Het draagt allemaal bij tot een groter bewustzijn van jezelf. Je kunt niet anders dan uit je hoofd gaan en weer helemaal in je lichaam zijn en voelen. Relativeren wordt bevorderd, door de steeds veranderende beelden om je heen.

De beweging van je lichaam ondersteunt onbewust de acties die je met je hoofd bedenkt. Daarnaast zeggen beelden veel meer dan woorden en doorbreken daarmee de vastgeroeste (denk)patronen waar we vaak mee kampen.

De natuur is daarbij ook een toonbeeld van acceptatie. Heb je ooit een eik gezien, die z’n best deed om een berk te zijn? Of een rivier die terug de berg op stroomde? Als mens proberen we dit wel voortdurend en accepteren we daar mee niet de ‘natuurlijke wetten’.

Hoe vaak wil een cliënt niet iets zijn, wat er helemaal niet inzit, maar wat hij van huis uit meekreeg om toch zeker wel te worden of te zijn.